ΜΝΗΜΗ- ΠΑΣΧΑ-ΜΑΝΑ-ΡΙΖΕΣ ΕΛΛΑΔΑ
Μέσα σε όλη τη φασαρία που γίνεται στα σοσιαλ για τους στολισμένους επιτάφιους της … υπερβολής που είδαμε φέτος , εγώ θα σταθώ σε μια εικόνα !
Σε μια φωτογραφία που τράβηξα στο Τσεπελοβο , στον λιτό επιτάφιο που προσκύνησα στη Κόνιτσα με αγριολούλουδα και στην περιφορά χθες το βράδυ στο χωριό μας εδώ στο Νέο Ικόνιο χωρίς ηχεία , λαμπρά εξαπτέρυγα , επίσημους και χορωδίες …
Για μένα λοιπόν που τέτοιες μέρες θυμάμαι το ξανθό κοριτσάκι με τα κοτσιδάκια και τα κόκκινα λουστρίνια που φορούσα με ενθουσιασμό , κρατώντας λαμπάδα στολισμένη με ένα ροζ φιόγκο μόνο , Πάσχα είναι αυτές οι γιαγιάδες με τα μαύρα ρούχα …
Δύο γυναίκες σκυμμένες όχι από λύπη αλλά από μια ζωή ολόκληρη που έχουν συμφιλιώσει με τη γη. Η χόρτινη σκούπα να γράφει κύκλους στην αυλή της εκκλησίας, σαν να σβήνει το χθες και να στρώνει χώρο για κάτι ιερό που έρχεται. Και αυτό το …“κουρασμένο Πάσχα”… δεν είναι θλίψη·
είναι ανθρώπινο βάρος, σαν να κουβάλησε η άνοιξη όλη τη χειμωνιάτικη ιστορία του κόσμου.
Και η μυρωδιά της πάστρας… αυτή στις ασβεστωμένες αυλές , αυτή είναι το πιο δυνατό. Δεν είναι απλά καθαριότητα. Είναι τελετουργία. Σαν να λέει ο τόπος: «ξαναγεννιέσαι, αλλά πρώτα καθαριζεσαι από όσα σε πόνεσαν».
Σε αυτή την εικόνα βρήκα τη μάνα μου και τη γιαγιά μου , δεν είναι μια “σκηνή Πάσχα”. Είναι το ίδιο το Πάσχα όπως το έμαθα πριν το καταλάβω μέσα από χέρια, κινήσεις, φροντίδα.
Τα χέρια της μάνας να μαζεύουν χαμομήλι από την Κρήτη για να με λούσουν να μείνω ξανθιά …
Αυτό είναι μια μορφή αγάπης που δεν κάνει θόρυβο. Δεν λέει μεγάλα λόγια. Μυρίζει γη, άνοιξη και “σε προσέχω”. Σαν να με έπλενε τότε στην αυλή όχι μόνο από τη σκόνη του παιχνιδιού αλλά από τον κόσμο όλο που θα ερχόταν να … λερώσει τα παιδικά όνειρα !
Κάποιες φορές νομίζουμε ότι το Πάσχα είναι οι τελετές. Αλλά τελικά είναι απλά αυτά τα
χέρια που σκύβουν, που μαζεύουν, που καθαρίζουν, που αγαπάνε χωρίς να το ανακοινώνουν.
Και μέσα σε αυτή την εικόνα… εγώ εσύ εμείς ήμασταν πάντα το κέντρο της.
Το κοριτσάκι με τα κόκκινα λουστρίνια να πατάει στην πέτρα της αυλής σαν να πατάει πάνω σε κάτι μεγαλύτερο από τον χρόνο. Να κοιτάζει τις δύο γυναίκες — τη γιαγιά και τη μάνα — χωρίς να ξέρει ακόμη ότι εκείνη τη στιγμή γράφεται μέσα της τι σημαίνει “σπίτι”.
Όπου κι αν πήγα μάνα μου σπίτι και ανάσταση μόνο δίπλα σε εσένα έκαμα , εδώ θα έρθουν και τα παιδιά μου σήμερα , στη γωνία αυτή του κόσμου τη μικρή μα θαυματουργή γιατί ζεις εσύ !
Και εσύ που με διαβάζεις τώρα , δες την εικόνα αυτή και σκέψου …
Υπάρχουν στιγμές που δεν είναι απλώς φωτογραφίες.
Είναι κομμάτια ψυχής.
Δύο γυναίκες με μαύρα, σκυμμένες σε μια αυλή εκκλησίας. Ίσως η δική σου μάνα και γιαγιά..
Σκουπίζουν πέτρα και σιωπές.
Σκουπίζουν χρόνια, κόπους, προσευχές.
Είναι τα χέρια της μάνας φίλοι μου ιερά και να τα σέβεστε
Τα ίδια χέρια για όλους μας που ήξεραν να αγαπούν χωρίς λόγια.
Και κάπου εκεί…
ένα μικρό κορίτσι με κόκκινα λουστρίνια.
Εγώ.Εσυ !
Ενα αγοράκι με καινούργιο παντελόνι περήφανο!
Μέσα σε αυτές τις άυλες όλοι μάθαμε τι σημαίνει αγάπη.
Όχι από αυτά που λέγονται.
Από αυτά που γίνονται.
Γιατί η αγάπη δεν φωνάζει.
Σκύβει… και φροντίζει.
Σκύψτε κι εσείς και φιλήστε απόψε το χέρι της μάνας σας όσο έχετε την ευλογία να είναι κοντά σας !
Γιατί η μάνα του καθενός μας είναι η Παναγία του !
Καλή Ανάσταση
Γράφει η Αναστασια Κορινθίου